Waar wil ik eigenlijk aan bijdragen?

De afgelopen jaren krijg ik steeds vaker dezelfde vraag. 

Niet van anderen. Van mezelf.    Waar wil ik eigenlijk aan bijdragen? 

Toen ik jaren geleden mijn eerste bosbad beleefde, had ik nooit kunnen vermoeden hoeveel die ervaring in beweging zou zetten. Ik voelde iets wat ik nauwelijks kon uitleggen. Niet spectaculair. Juist heel eenvoudig. Alsof ik me weer even herinnerde dat ik onderdeel ben van de levende wereld, in plaats van iemand die ernaar kijkt.

Dat ene moment heeft ongemerkt mijn leven een andere richting gegeven.

Sindsdien is mijn werk niet alleen veranderd. Ook mijn blik op de wereld veranderde.

Ik merk dat ik steeds vaker kijk naar ontwikkelingen vanuit de vraag: wat betekent dit voor de relatie tussen mens en natuur?

De afgelopen week volgde ik een webinar over de impact van kunstmatige intelligentie. Fascinerend én confronterend. Niet alleen vanwege de technologische mogelijkheden, maar vooral door de enorme ecologische en maatschappelijke voetafdruk die ermee samenhangt. De hoeveelheid energie, water, grondstoffen en menselijke arbeid die achter onze digitale wereld schuilgaat, realiseer ik me nog veel te weinig.

En tegelijkertijd maak ik er zelf ook gebruik van.

Net als zoveel anderen.

Misschien is er helemaal geen weg terug. Misschien hoeft die er ook niet te zijn.

Maar juist dat besef roept voor mij een andere vraag op.

Als technologie steeds meer van ons denken, organiseren en produceren overneemt... wat vraagt dat dan van ons als mens?

Ik kom steeds weer uit bij hetzelfde antwoord. Niet méér technologie. Maar méér menselijkheid.

Meer verwondering. Meer stilte. Meer natuurverbinding. Juist omdat die kwaliteiten niet te automatiseren zijn.

Misschien heeft dit ook met mijn eigen levensfase te maken. Ik merk dat ik minder bezig ben met wat ik nog allemaal wil bereiken en meer met wat ik wil bijdragen. Met de vraag hoe we verantwoord voorouderschap kunnen vormgeven. Welke wereld laten we achter? Welke keuzes maken we vandaag, waarvan onze kinderen en kleinkinderen de gevolgen zullen ervaren?

Voor mij is natuurverbinding daarin geen romantisch ideaal. Het is een manier om opnieuw te ervaren dat we niet bóven de natuur staan, maar er onlosmakelijk deel van uitmaken. En misschien begint duurzame verandering wel precies daar. 

Niet bij een nieuw systeem. Niet bij een nieuwe technologie.

Maar bij een mens die weer voelt dat hij thuishoort in het grotere geheel. 

Dat is ook waarom ik zoveel liefde en aandacht steek in de ontwikkeling van de opleiding tot Shinrin-Yoku Gids & Natuurverbinding. Niet omdat Nederland vooral meer bosbadgidsen nodig heeft, maar omdat ik geloof dat we de komende jaren steeds meer mensen nodig hebben die anderen kunnen begeleiden in het herstellen van die fundamentele relatie. Zeg gerust natuur-relatie begeleiding. 

Een heuse Index die daar binnenkort voor wordt gepresenteerd, en ik ben benieuwd hoe jij daarnaar kijkt.  Is er in jouw leven ook iets veranderd waardoor je anders bent gaan kijken naar de wereld om je heen? Ik lees het graag.

Hoe draag jij graag bij aan de mens-natuur relatie?